ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ για τον Π…

..Καποτε ζουσε ενας αντρας που τον ελεγαν Χχχ..αλλα το κυριο ονομα του ηταν Λυκος της  Στεπας..Πηγαινε με τα δυο ποδια ,ντυνοταν κι ηταν ενας ανθρωπος,στην πραγματικοτητα ομως ηταν ενας Λυκος της Στεπας.Ειχε μαθει πολλα απο αυτα που μπορουν να μαθουν ανθρωποι με δυνατο μυαλο κι ηταν ενας πολυ εξυπνος πολυμαθης και πολυγλωσσος ανθρωπος…Αυτο ομως που δεν ειχε κατωρθωσει να μαθει ηταν το εξης….Η Α Γ Α Π Η…..Δεν κατωρθωσε να μαθει να την παιρνει,ετσι ουτε να την δινει…Κι αυτο τον εκανε εναν ανικανοποιητο ανθρωπο…Τουτο συνεβαινε κατα τα φαινομενα , γιατι ηξερε απ τα βαθη της ψυχης του (η΄πιστευε πως θα μαθει) πως στην πραγματικοτητα δεν ηταν ανθρωπος μα ενας λυκος της στεπας…..

Καπως ετσι,ετσι ακριβως γραφει ο Εσσε την πραγματεια του για τον λυκο της στεπας…για εναν ανθρωπο.Πριν 15 χρονια στην πρωτη αναγνωση,λάτρεψα τον Εσσε,για το μυθιστορημα του αυτο.Για την φαντασια του ,το συγγραφικο του ταλεντο,το βαθυ του βλεμμα στην ανθρωπινη ψυχη…Καποια εσωτερικη αναγκη μετα απο 15 χρονια,οδηγησε το χερι, στα πισω και ξεχασμενα βιβλια της  βιβλιοθηκης.Επιασαν αυτο το βιβλιο…..μια διψα και μια αγωνια πρωτογνωρης αναγνωσης με ξενυχτησε…

και καταλαβα οτι αν ενα βιβλιο το θαυμασεις για καποιο λογο, το λατρεψεις, χωρις να  μπορεις να προσδιορισεις το γιατι,θαρθει η στιγμη που θα βρεις σ αυτο την αληθεια σου..θα δεις την ζωη σου…και θα μεταφερεις την πραγματεια του συγγραφεα σε μια δικη σου πραγματεια,στον δικο σου “λυκο της στεπας”..

κι ετσι υποκλινεσαι στον συγγραφεα…

ταπεινα και σιγανα η δικη μου υποκλιση  και το δικο μου αναξιο ευχαριστω στον Εσσε για την πραγματεια του…

γεννεθλειος ημερα..()

I’m Your Man

If you want a lover
I’ll do anything you ask me to
And if you want another kind of love
I’ll wear a mask for you
If you want a partner
Take my hand
Or if you want to strike me down in anger
Here I stand
I’m your manIf you want a boxer
I will step into the ring for you
And if you want a doctor
I’ll examine every inch of you
If you want a driver
Climb inside
Or if you want to take me for a ride
You know you can
I’m your man

Ah, the moon’s too bright
The chain’s too tight
The beast won’t go to sleep
I’ve been running through these promises to you
That I made and I could not keep
Ah but a man never got a woman back
Not by begging on his knees
Or I’d crawl to you baby
And I’d fall at your feet
And I’d howl at your beauty
Like a dog in heat
And I’d claw at your heart
And I’d tear at your sheet
I’d say please, please
I’m your man

And if you’ve got to sleep
A moment on the road
I will steer for you
And if you want to work the street alone
I’ll disappear for you
If you want a father for your child
Or only want to walk with me a while
Across the sand
I’m your man

If you want a lover
I’ll do anything you ask me to
And if you want another kind of love
I’ll wear a mask for you

Υ.Γ  οπου man ας γραψουμε woman….

αφιερωση στον Ανδρα που “γεννα”  και “προ(σ)καλει”τετοιους ερωτες….

σε Σενα…

στον αγγελο μου

…στις 27/11/1984 ηρθε στον κοσμο των ανθρωπων..στις 19/3/93  πηγε στον κοσμο των Αγγελλων…ενας μικρος ανθρωπος ,εγινε ενας μεγας Αγγελος…ετσι επελεξε(?)  ο ιδιος ? η’ επελεξε Καποιος αλλος?…Οποιος κι αν το επελεξε ο πονος για τους εναπομειναντες ειναι ιδιος…μαλακωνει λιγο αν ειναι αποφαση ηταν δικη του….

Καποιος πολυαγαπημενος αποφασισε να αφησει σε Εκεινον τα παντα…γιατι ΕΚΕΙΝΟΣ ξερει…ναι..ξερει.μονο που ο Υιος εκεινου πονεσε , πεθανε κι αναστηθηκε..

Αγοραιες σκεψεις θα μου πει ( ελεγε) ο αγαπημενος .Ισως.Ισως.Ομως κανεις οσο κι αν πιστευει στο Υπερτατο, με την ιδεα του θανατου δεν συμβιβαζεται.Παντα  θα τρωει την σαρκα και το πνευμα του..

Μεγαλωσα διπλα σε εναν  Ανθρωπο που συγκαταλεγεται στους συγχρονους Αγιους.Οι πρωτες απαντησεις στις πρωτες υπαρξιακες μου αναζητησεις και αποριες ηταν απο Αυτον….Παρηγορητικα λογια δικα του εφερνα συνεχεια στις σκεψεις  μου ακομα και στα ονειρα μου…αδυνατουσε η ψυχη και το μυαλο να μαλακωσει..Θυμωμενη με Θεο και ανθρωπους…χρονια ολοκληρα..ασωτα για μενα…παρακαλουσα να ερθει ο θανατος ,δυο φορες τον  επεδιωξα…εις ματην….παρηγορια απο πουθενα..

Οτι λατρευα παντα μου το επαιρνε.παντα.Ο γεροντας (γιατι ναι ρασσοφορος με “μεγαλωσε”),ο γεροντας λοιπον στην δευτερη  απωλεια πολυαγαπημενου, που ηταν ο πατερας του Αγγελου μου,(τεσσερα χρονια μονο μειναμε ολοι μαζι),στο αναπαντητο ΓΙΑΤΙ(?) μου μιλησε για τον Ιωβ..” δεν επιλεγει ο Θεος τον θανατο παιδι μου..ο Θεος απλα επιτρεπει στον διαβολο να δοκιμασει τους εναρετους…να αποδειξει στον διαβολο οτι παραμενουν πιστoi σε ΑΥΤΟΝ οτι κι οσα πολυτιμα αν χασουν.)…Τον πιστεψα.Αν και δεν πιστευα  οτι εγω ειχα την απολυτη πιστη σε Εκεινον, ελεγα στον εαυτο μου συνεχεια συνεχεια,οτι κατι παρα πανω Ξερει…απο μενα σιγουρα  παντως.στον Δημιουργο μου ποτε εναντια δεν θα πηγαινα…Οταν το σπλαχνο μου αρρωστησε,κι εις ματην οι προσευχες μου να μεινει μαζι μου, αυτη η πιστη χαθηκε…και χαθηκε για ολα τα χρονια …για παντα πια..

Οτι απολυτα αγαπουσα χανονταν..ενα στοιχημα με μενα ειχε βαλει και το κερδισε ο αντιπαλος…Κι ετσι του γυρισα την πλατη.επαψα να τον εμπιστευομαι..νομιζα οτι ετσι θα σωσω τις αγαπες που ειχα…ματαιο κι αυτο…ολα μου τα πηρε…ολα…η μια μετα την αλλη οι απωλειες…αγαπημενους φιλους ,νωρις νωρις την Μανα που με μεγαλωσε, την “αδελφη” μου ,τον φιλο με την απολυτη εννοια του Φιλου.Του φιλου που αποφασισα το παιδι του να μεγαλωσω…κι αυτο το παιδι ακομα κι αυτο ,το παιδευει με μια σπανια αρρωστια…Αρχισα να φοβαμαι πια τον Θεο…

κι ο φοβος εφερε αρνηση..

κι εκεινος εκει να επιμενει…να με δοκιμαζει..κι εγω να αντιστεκομαι.να μην αγαπω πια γιατι με κατακλυει ο φοβος…

και πριν απο τρια περιπου χρονια οι αντιστασεις επεσαν…αντιστεκομαι και παλι ομως εις ματην…κι αγαπω…κι αποκαλω καποιον δυνατα Θεο μου,για να τα ακουσει η ψυχη μου κι ισως κι αυτος , μα μονο αυτος..οχι Εκεινος

Τ ακουσε κι Εκεινος  ομως…ο πανταχου παρων…

και τον πηρε..κατα μια και πολλες εννοιες τον πηρε..δυστυχως…

κι ετσι αλλη μια ανακαλυψη μου εγινε…..ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΥΣΙΑ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ..Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ( αν πιστευεις σε Εκεινον η΄οπου αλλου .ακομα και στην μετενσαρκωση ελπιδα ειναι)

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΝ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ…ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ..Ο θανατος μυαλου και κορμιου…το κενο μιας απουσιας αδικαιολογητης που ουτε προσευχες και μνημοσυνα απαλυνουν…

αρα…?

αρα με εβαλε παλι στα αλωνια…Παλι πολεμο εχουμε..και παντα δυστυχως θα ειναι ο Νικητης..

προσευχησου οσο θες Π. ..αφησε τον εαυτο σου σε Εκεινον…κανε οτι θεωρεις σωστο τε και ηθικο…πορευσου εν ειρηνη…απο εμενα

απο Εκεινον ποτε δεν ειναι ετσι…λυπαμαι

αγαπη παντοτινη…

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΜΟΥ κι ολους οσους Τον ακολουθησαν..

και στον τελευταιο Θεο μου…

ΣΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΦΩΤΕΙΝΗ

χρονια πολλα φωτεινα σαν το ονομα της…στην μικρη φωτεινη που στις 27/11 εκλεισε δυο χρονια κοντα μας..να την χαιροντα και να χαιρεται τους γονεις της μεχρι τα βαθεια βαθεια γεραμα της…(καθυστερημενα λογω απουσιας)

το κυκνειο ασμα του λευκου νανου

οταν ο ηλιος πεθανει…οταν οι φιλοι χανονται μαυρες τρυπες γεμιζουν την ζωη μας…πού ταξιδευουν αραγε? μεσα στην μαυρη τρυπα που ο θανατος τους δημιουργησε? φωτεινη σκονη που πλαναται στο συμπαν ? ζουν απλα μεσα στην μνημη οσων τους αγαπησαν και επιμενουν να τους αγαπουν ? ή μας περιμενουν στο  παραμυθενιο παραδεισο της βιβλου? αγγελοι φωτεινοι αναμεσα στους αγγελους?

γιατι Ναι οι δικοι μας φιλοι θα πανε στον παραδεισο σαν τις παλιες αγαπες μας …

στην μνημη τους….

κι ειναι πολλοι να παρει ..

κι ειναι και πολυαγαπημενοι….

το κυκνειο ασμα τους λαμπροτερο 1.000.000000 πιο λαμπρο απ τον ηλιο μας….

κι αιωνιο….

εκ των εσω (ισως) ‘#2

…και τοτε (οι Ανωθρωσκικοι)γινονται πλασματα στεναχωρημενα ,μισοτυφλα και μισοτρελα,αγωνιζονται,ψηλαφητα να ξαναβρουν εκεινη την χαμενη αρμονια με το μυστηριο και το αιμα,ζωγραφιζοντας η΄γραφοντας μια διαφορετικη  πραγματικοτητα  απο εκεινη που για κακη τους  τυχη τους περιβαλλει,μια πραγματικοητα που συχνα μοιαζει φανταστικη και παρανοϊκη αλλα που, πραγμα  περιεργο,προκειται να ειναι τελικα πιο βαθια κι αληθινη απο την καθημερινη πραγματικοτητα..Κι ετσι ονειρευομενοι και για αλλους , κατορθωνουν να αρθουν πανω απο  την προσωπικη τους δυστυχια  και γινονται ερμηνευτες και σωτηρες (“πονεμενοι” -ορα ΙΗΣΟΥΣ-) του συλλογικου πεπρωμενου

στον ΠΑΝΟ….

εκ των εσω…(ισως)

…ο ανθρωπος απ την στιγμη που σηκωθηκε στα δυο πισω ποδια του κι εφτιαξε ενα τσεκουρι με μια κοφτερη πετρα δημιουργησε μεν τις βασεις του μεγαλειου του , αλλα ταυτοχρονα και τις ριζες του αγχους του,επειδη με τα χερια του, και τα εργαλεια που εφτιαχνε με τα χερια του εμελε να ανεγειρει  εκεινη την τοση στερεη και παραξενη κατασκευη που ονομαζεται κουλτουρα , για να αρχισει ετσι η μεγαλη διαλυση του ,αφου ειχε παψει μεν να ειναι ενα απλο ζωο,χωρις ωστοσο να γινει ο θεος που του υπεβαλε το πνευμα του .Θα ειναι αυτο το δισυποστατο και δυστυχισμενο πλασμα που κινειται και ζει αναμεσα στην γη των ζωων και τον ουρανο των θεων του, που θα εχει χασει τον επιγειο παραδεισο της απολυτρωσης του΄θα ειναι αυτο το πονεμενο και αρρωστο στο μυαλο πλασμα που θα αναρωτηθει για πρωτη φορα για το “γιατι” της υπαρξης του..

Κι ετσι , τα χερια κι υστερα εκεινο το τσεκουρι, εκεινη η φωτια κι αργοτερα η επιστημη και η τεχνικη θα εσκαβαν καθε μερα και περισσοτερο την αβυσσο που θα τον χωριζε απο την ρατσα της προελευσης του και απο την ζωικη του ευτυχια …

κι η “πολη” θα αποτελεσει στο τελος την τελικη φαση της ξεφρενης πορειας του, την υψιστη εκφραση της αλαζονειας του και την μεγιστη μορφη της αλλοτριωσης του…

στον πετεφρη επισης

εκ τω εσω…(ας το πουμε κι ετσι)

..υπαρχουν χιλιαδες ανθρωποι που νιωθουν οπως εγω,,,σ αυτην την πολη..σ αυτο το”παντου”..αγχωμενοι μοναχικοι ανθρωποι,ανθρωποι που συλλογιζονται το νοημα και το μη νοημα της ζωης,ανθρωποι που νιωθουν οτι ο κοσμος γυρω τους κοιμαται…ενας κοσμος απο ανθρωπους υπνωτισμενους η’ μεταμορφωμενους σε αυτοματα..Σε αυτο το μπλοκακι -τετραδιο ,λοιπον , αρχισα να γραφω ιστοριες ….Τωρα καταλαβαινω οτι ανεκαθεν η τεχνη του καιρου μας, αυτη η δυνατη και αποδιαρθρωμενη τεχνη,γεννιεται παντα απο την προσωπικη μας διαλυση,απο την απο την αγωνια μας και την δυσαρεσκεια μας..Ενα ειδος αποπειρας συμφιλιωσης  με τον κοσμο αυτης της ρατσας των ευθραυστων ,ανησυχων και γεματων επιθυμιες πλασματων, που ειναι οι ανθρωποι.Τα ζωα δεν χρειαζονται αυτη την μεσολαβηση της τεχνης.Τους αρκει που ζουν καθως η υπαρξη τους εξελισσεται αρμονικα με την ικανοποιηση των αταβιστικων τους αναγκων.Το πουλι αρκειται σε μερικους σπορους η΄σκουληκια,ενα δενδρο, για να φτιαξει την φωλια του και μεγαλους χωρους για να πετα.Και η ζωη του,απο την γεννηση ως τον θανατο του κυλα μ εναν ευτυχη ρυθμο που δεν αποδιοργανωνεται ουτε απο την μεταφυσικη απογοητευση ουτε απο την τρελα..

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ?  ΤΑ “ ΑΝΩ ΘΡΩΣΚΩ” ΖΩΑ?

Αφιερωμενο στον δασκαλο απ το νησι των φαιακων κι οχι μονο…πετεφρη 

αυτος ο κοσμος ο μικρος ο μεγας…

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!