αυτος ο κοσμος ο μικρος ο μεγας…

Τις μερες μου αθροισα και δε σε βρηκα

πουθενα,ποτε,να μου κρατεις το χερι

στην βουη των γκρεμων και στων αστρων τον κυκεωνα μου!

Πηραν αλλοι τη Γνωση και αλλοι την Ισχυ

το σκοταδι με κοπο χαραζοντας

και μικρες προσωπιδες,τη χαρα και τη θλιψη,

στην φθαρμενη την οψη αρμοζοντας.

Μονος,οχι εγω,προσωπιδες δεν αρμοσα

τη χαρα και τη θλιψη πισω εριξα

γεναιοδωρα πισω μου εριξα

την Ισχυ και την Γνωση.

Τις μερες μου αθροισα κι εμεινα μονος…

Αλογα τα πυρα και τα μαυρα μού αναψαν

γινατι γι αλλες,πιο λευκες Ελενες!

γι αλλη,πιο μυστικην αντρεια λαχταρησα

κι απο κει που με μποδισαν,ο αορατος,καλπασα

στους αγρους τις βροχες να γυρισω

και το αιμα πισω να παρω των νεκρων μου των αθαφτων!

ειπαν αλλοι..γιατι ? κι εκεινος να γνωρισει

κι εκεινος τη ζωη μεσα στα ματια του αλλου.

Άλλου ματια δεν ειδα ,δεν αντικρισα

παρα δακρυα μεσα στο Κενο που αγκαλιαζα

παρα μπορες μεσα στη γαληνη που αντεχα.

Τις μερες μου αθροισα και δε σε βρηκα

και τα οπλα ζωστηκα και μονος βγηκα

στη βουη των γκρεμων και στων αστρων τον κυκεωνα μου!

………………Αυτος ο Ποιητης ο Μεγας

αφιερωμενο.