…στις 27/11/1984 ηρθε στον κοσμο των ανθρωπων..στις 19/3/93 πηγε στον κοσμο των Αγγελλων…ενας μικρος ανθρωπος ,εγινε ενας μεγας Αγγελος…ετσι επελεξε(?) ο ιδιος ? η’ επελεξε Καποιος αλλος?…Οποιος κι αν το επελεξε ο πονος για τους εναπομειναντες ειναι ιδιος…μαλακωνει λιγο αν ειναι αποφαση ηταν δικη του….
Καποιος πολυαγαπημενος αποφασισε να αφησει σε Εκεινον τα παντα…γιατι ΕΚΕΙΝΟΣ ξερει…ναι..ξερει.μονο που ο Υιος εκεινου πονεσε , πεθανε κι αναστηθηκε..
Αγοραιες σκεψεις θα μου πει ( ελεγε) ο αγαπημενος .Ισως.Ισως.Ομως κανεις οσο κι αν πιστευει στο Υπερτατο, με την ιδεα του θανατου δεν συμβιβαζεται.Παντα θα τρωει την σαρκα και το πνευμα του..
Μεγαλωσα διπλα σε εναν Ανθρωπο που συγκαταλεγεται στους συγχρονους Αγιους.Οι πρωτες απαντησεις στις πρωτες υπαρξιακες μου αναζητησεις και αποριες ηταν απο Αυτον….Παρηγορητικα λογια δικα του εφερνα συνεχεια στις σκεψεις μου ακομα και στα ονειρα μου…αδυνατουσε η ψυχη και το μυαλο να μαλακωσει..Θυμωμενη με Θεο και ανθρωπους…χρονια ολοκληρα..ασωτα για μενα…παρακαλουσα να ερθει ο θανατος ,δυο φορες τον επεδιωξα…εις ματην….παρηγορια απο πουθενα..
Οτι λατρευα παντα μου το επαιρνε.παντα.Ο γεροντας (γιατι ναι ρασσοφορος με “μεγαλωσε”),ο γεροντας λοιπον στην δευτερη απωλεια πολυαγαπημενου, που ηταν ο πατερας του Αγγελου μου,(τεσσερα χρονια μονο μειναμε ολοι μαζι),στο αναπαντητο ΓΙΑΤΙ(?) μου μιλησε για τον Ιωβ..” δεν επιλεγει ο Θεος τον θανατο παιδι μου..ο Θεος απλα επιτρεπει στον διαβολο να δοκιμασει τους εναρετους…να αποδειξει στον διαβολο οτι παραμενουν πιστoi σε ΑΥΤΟΝ οτι κι οσα πολυτιμα αν χασουν.)…Τον πιστεψα.Αν και δεν πιστευα οτι εγω ειχα την απολυτη πιστη σε Εκεινον, ελεγα στον εαυτο μου συνεχεια συνεχεια,οτι κατι παρα πανω Ξερει…απο μενα σιγουρα παντως.στον Δημιουργο μου ποτε εναντια δεν θα πηγαινα…Οταν το σπλαχνο μου αρρωστησε,κι εις ματην οι προσευχες μου να μεινει μαζι μου, αυτη η πιστη χαθηκε…και χαθηκε για ολα τα χρονια …για παντα πια..
Οτι απολυτα αγαπουσα χανονταν..ενα στοιχημα με μενα ειχε βαλει και το κερδισε ο αντιπαλος…Κι ετσι του γυρισα την πλατη.επαψα να τον εμπιστευομαι..νομιζα οτι ετσι θα σωσω τις αγαπες που ειχα…ματαιο κι αυτο…ολα μου τα πηρε…ολα…η μια μετα την αλλη οι απωλειες…αγαπημενους φιλους ,νωρις νωρις την Μανα που με μεγαλωσε, την “αδελφη” μου ,τον φιλο με την απολυτη εννοια του Φιλου.Του φιλου που αποφασισα το παιδι του να μεγαλωσω…κι αυτο το παιδι ακομα κι αυτο ,το παιδευει με μια σπανια αρρωστια…Αρχισα να φοβαμαι πια τον Θεο…
κι ο φοβος εφερε αρνηση..
κι εκεινος εκει να επιμενει…να με δοκιμαζει..κι εγω να αντιστεκομαι.να μην αγαπω πια γιατι με κατακλυει ο φοβος…
και πριν απο τρια περιπου χρονια οι αντιστασεις επεσαν…αντιστεκομαι και παλι ομως εις ματην…κι αγαπω…κι αποκαλω καποιον δυνατα Θεο μου,για να τα ακουσει η ψυχη μου κι ισως κι αυτος , μα μονο αυτος..οχι Εκεινος
Τ ακουσε κι Εκεινος ομως…ο πανταχου παρων…
και τον πηρε..κατα μια και πολλες εννοιες τον πηρε..δυστυχως…
κι ετσι αλλη μια ανακαλυψη μου εγινε…..ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΥΣΙΑ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ..Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ( αν πιστευεις σε Εκεινον η΄οπου αλλου .ακομα και στην μετενσαρκωση ελπιδα ειναι)
Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΝ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ…ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ..Ο θανατος μυαλου και κορμιου…το κενο μιας απουσιας αδικαιολογητης που ουτε προσευχες και μνημοσυνα απαλυνουν…
αρα…?
αρα με εβαλε παλι στα αλωνια…Παλι πολεμο εχουμε..και παντα δυστυχως θα ειναι ο Νικητης..
προσευχησου οσο θες Π. ..αφησε τον εαυτο σου σε Εκεινον…κανε οτι θεωρεις σωστο τε και ηθικο…πορευσου εν ειρηνη…απο εμενα
απο Εκεινον ποτε δεν ειναι ετσι…λυπαμαι
αγαπη παντοτινη…
ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΜΟΥ κι ολους οσους Τον ακολουθησαν..
και στον τελευταιο Θεο μου…
